Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

IANOS-Γυμνιστές στο δρόμο.Τέσσερα βιβλία αποκαλύπτονται.


Τη Δευτέρα 8 Μαΐου το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο του Ιανού επί της Σταδίου 24 στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποιήθηκε η ιδιαίτερη λογοτεχνική συνάντηση «Γυμνιστές στο δρόμο. Τέσσερα βιβλία αποκαλύπτονται.» Παρουσιάστηκαν τα βιβλία: Χιλιόμετρα εκδ. Στοχαστής του Χρήστου Δασκαλάκη, Γονυπετείς εκδ. Γκοβόστη της Τζούλιας Γκανάσου, Νυχτερινός Διαβάτης εκδ. Λέμβος του Αλέξανδρου Κεφαλά και Πορτοκαλί Φάκελος εκδ. Λέμβος του Βαγγέλη Σωτήρη.

Τέσσερα συνομιλούντα έργα και μια ομάδα νέων λογοτεχνών, ο καθένας με τη δική του αξιόλογη πορεία στον χώρο των ελληνικών γραμμάτων, βγήκαν στο δρόμο μη διστάζοντας να ‘ξεγυμνωθούν’ μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.


Με αφορμή την πρόσφατη συγγραφική συνάντηση τους στη συλλογή διηγημάτων 9 Ώρες στα Εξάρχεια εκδ. Λέμβος, οι τέσσερις συγγραφείς μας έδωσαν ένα καινούριο ραντεβού στον Ιανό και αυτή τη φορά ξετύλιξαν ο καθένας ιστορίες μέσα από ένα προσωπικό τους βιβλίο. Εξομολογήθηκαν τα δικά τους μυστικά, συνομίλησαν, έπαιξαν με το κοινό, μοιράστηκαν εμπειρίες, προβληματισμούς, διάβασαν και αποκαλύφθηκαν.






Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΑΣΗ ΕΡΤ-Α.ΚΕΦΑΛΑΣ



Τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου ήμουν καλεσμένος των Ανδρέα Ροδίτη & Σόνια Φίλη ζωντανά στην πολιτιστική εκπομπή της κρατικής 'Στάση Ερτ.' Μιλήσαμε για λογοτεχνία και μεγάλους συγγραφείς με αφορμή την σειρά των εκδόσεων Λέμβος "Μικρά Βιογραφικά-Μια ματιά στον κόσμο" που επιμελούμαι. 


Εξωτερικοί σύνδεσμοι¨
http://webtv.ert.gr/katigories/enimerosi/06fev2017-stasi-ert/
https://www.youtube.com/watch?v=IphoBN9KAYo

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Culternow.gr-9 ώρες στα Εξάρχεια


Γράφει ο Χρήστος Δασκαλάκης :

Ένας ακόμα χειμώνας στη γειτονιά των Εξαρχείων.

Πεσμένα φύλλα, κρύο, φοιτητές που περπατούν βιαστικά, μνήμες, γνωστά πρόσωπα, άγνωστες ιστορίες.

Αυτήν τη φορά όμως δεν είμαι μόνος σε αυτήν τη βόλτα, αυτή τη φορά οι ιστορίες έχουν ονοματεπώνυμο, αυτή τη φορά τα πρόσωπα είναι παραπάνω από γνωστά. Ένας ονειροπόλος συγγραφέας θα τα ονόμαζε φίλους, συνοδοιπόρους, συμμέτοχους. Και ίσως έτσι και να είναι. Τι σημασία έχει άλλωστε; Σημασία έχει ότι είμαστε μαζί, σημασία έχει ότι προχωράμε τον ίδιο δρόμο και έχουμε κάτι κοινό, αγαπάμε τις λέξεις!


Λέξεις που έγιναν ιστορίες, ιστορίες που έγιναν βιβλίο, βιβλίο που έχει έναν τίτλο. «9 ώρες στα Εξάρχεια».

Μια συλλογή εννέα διηγημάτων, από εννέα διαφορετικούς συγγραφείς, που διαδραματίζονται σε εννέα διαφορετικές ώρες και γωνιές μιας γειτονιάς που έχει, και θα έχει, τόσα πολλά ακόμα να μας πει.



Και αν εγώ ζω εδώ μόλις τα τελευταία 16 χρόνια, πάντα σε πείσμα των γονιών μου, ο Αλέξανδρος Κεφαλάς (με το διήγημα Hermes Baby) έχει ακόμα περισσότερα να θυμάται και να μοιράζεται μαζί μας από αυτήν τη γειτονιά.

«Οι γονείς μου μεγάλωσαν στην περιοχή. Διέμεναν στην ίδια πολυκατοικία επί της Τοσίτσα. Εκεί γεννήθηκα εγώ και τα αδέλφια μου. Είμαι, λοιπόν, γέννημα Εξαρχειώτης κι εν μέρει θρέμμα καθώς το ΄80 υπό το φόβο της ραγδαίας γκετοποίησης φύγαμε. Εντούτοις, κάθε Σαββατοκύριακο κατεβαίναμε να επισκεφθούμε τους παππούδες. Σε περιοχές που σήμερα θεωρούνται επικίνδυνες (όπως το πάρκο της Τοσίτσα, το Πεδίον του Άρεως, ο λόφος του Στρέφη) έκανα τα πρώτα μου βήματα, τα πρώτα μου παιχνίδια, το πρώτο μου ποδήλατο… Το δικό μου διήγημά της συλλογής εξερευνά συμβολικά τη σχέση μεταξύ του ‘παλαιού’ Εξαρχειώτη που έχει δεσμούς, εικόνες και μνήμες να τον δένουν με την περιοχή και του ‘νέου’ που αναζητά να ενσωματωθεί και να αναπνεύσει τον εναλλακτικό αέρα των Εξαρχείων».


Με μια φωτογραφική μηχανή αγκαλιά, έξω από καφέ, βιβλιοπωλεία, νεοκλασικά και αγαπημένα στέκια, τέσσερεις συγγραφείς περπατάμε σε μια γειτονιά που ενέπνευσε καλλιτέχνες , επαναστάτες, περαστικούς, ήρωες…

Μας παρακολουθώ από μακριά και δεν βλέπω παρά τέσσερεις νέους ανθρώπους που ονειρεύονται, ελπίζουν, δημιουργούν, παλεύουν, σε μια «γειτονιά» που θα μπορούσε να λέγεται Εξάρχεια, Παγκράτι, Αθήνα, Παρίσι, Ελλάδα, Συρία, Αλβανία.

Γιατί σημασία δεν έχει ο τόπος τόσο, σημασία έχουν οι άνθρωποι του. Και σημασία έχουν οι άνθρωποι όταν είναι αληθινοί, όταν είναι αυθεντικοί, όταν είναι φτιαγμένοι από «δέρμα». Οποιουδήποτε χρώματος, οποιασδήποτε θρησκείας.



Δίπλα μου, η Τζούλια Γκανάσου (με το διήγημα Μαύρο Πρόβατο) ανάμεσα σε μικρές στάσεις στην αγαπημένη μας γειτονιά, μας δίνει τη δική της ερμηνεία, το δικό της μήνυμα πίσω από το διήγημα με την υπογραφή της.

«Τα Εξάρχεια συμβολίζουν το πιο εναλλακτικό κομμάτι της πρωτεύουσας όπου το αναρχικό στοιχείο συνυπάρχει με το φοιτητικό προφίλ καθώς η συνοικιακή εκδοχή συμπορεύεται με το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι ενώ ταυτόχρονα καταγράφονται άφθονες κοινωνικές δράσεις συνδεδεμένες με την προσπάθεια ενίσχυσης της συλλογικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η ηρωίδα μου συνομιλεί με πέντε πρόσωπα τα οποία εκφράζουν από ένα κομμάτι της ζωής των Εξαρχείων. Η εγρήγορση στον τόνο της αφήγησης και η ανατρεπτικότητα στον τρόπο θέασης του κόσμου οφείλονται στο γεγονός ότι παρ’ όλο που με ενδιαφέρει ο ιδιόμορφος χαρακτήρας της περιοχής ο οποίος προβάλλει έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, με προκαλεί περισσότερο η στιγμή που (ακόμη και) οι εν δυνάμει επαναστάτες, οι ‘’αντισυστημικοί’’ βιώνουν τη ματαίωση, σκύβουν και επανεξετάζουν κάθε επιλογή».

Ο χρόνος, περπατάει και αυτός μαζί μας, κυλάει στην αγαπημένη μας γειτονιά, στεκόμαστε, συζητάμε, μοιραζόμαστε, γνωριζόμαστε, αποφασίζουμε να καθίσουμε σε ένα καφέ. Πόσο κρίμα που ο χώρος για λέξεις και φωτογραφίες είναι περιορισμένος, διαφορετικά η παρέα θα ήταν ακόμα πιο μεγάλη και εννέα συγγραφείς θα όργωναν μαζί τα στενά των Εξαρχείων.


Ευτυχώς όμως, όλα τα όμορφα ξεκινούν από κάτι μικρό και εξαπλώνονται. Ακριβώς όπως και οι παρέες, οι ιδέες, τα όνειρα…

Ο Βαγγέλης Σωτήρης, ο νεότερος της παρέας (με το διήγημα Ναταλία), παρατηρεί και σχολιάζει για τα Εξάρχεια και τη γοητεία τους. 

«Μια πόλη μέσα στην πόλη τροφοδοτεί την Αθήνα με ιστορίες. Ιστορίες που στολίζουν τα σαλόνια των παλιών αρχοντικών, ιστορίες που γράφονται στους τοίχους.Τα Εξάρχεια επιμένουν να αντανακλούν τον άλλο εαυτό της καθημερινότητας ανάλογα με τις προσταγές της εποχής. Δύναμη κινητήριος από δυνάμεις συγγενείς και αντίρροπες. Φοιτητές, βιβλιοπωλεία, κάτοικοι και καταλήψεις. Οι Άγιοι αυτής της περιοχής είναι χαρακτήρες αυτοκαταστροφικοί και φλογεροί. Η εκκλησία τους είναι ο δρόμος και οι πιστοί τους, οι θαμώνες του. Ο αττικός αυτός πίνακας καταλήγει να έχει τα χρώματα που του δίνουμε. Κάποιες φορές μαθαίνουμε, ότι για τον κακό το δρόμο πας τρέχοντας. Κάποιες άλλες βλέπουμε, ότι για τον καλό, πας παραπατώντας. Σε κάθε περίπτωση κάτι μας μένει. Γινόμαστε κι εμείς ακολούθως, κύμα και κυματοθραύστης, πέρα από τα δελτία ειδήσεων, πέρα από την κοινή λογική.»


Η ώρα πέρασε. Η Τζούλια πρέπει να φύγει, το ραντεβού ανανεώνεται. Κρατάμε από ένα αντίτυπο του βιβλίου στα χέρια μας και νιώθουμε ευγνωμοσύνη γιατί χάρη σε αυτό γνωριστήκαμε, χάρη σε αυτό ξεδιπλωθήκαμε, χάρη σε αυτό απολαύαμε αυτήν τη βόλτα.

Μένω τελευταίος να γράψω δύο λέξεις για τα Εξάρχεια και το βιβλίο.

Δεν νιώθω ότι έχω πολλά να πω. Κάθε τι που αγαπώ θα ευχόμουν να ήταν σαν αυτήν τη γειτονιά. Φιλόξενο, φιλελεύθερο, ανεξάρτητο, χορτάτο, δίκαιο.

Τα Εξάρχεια θα μπορούσαν να είναι ένα σπίτι που είναι ανοιχτό σε όποιον το έχει ανάγκη. Τα Εξάρχεια θα μπορούσαν να είναι κάθε οικογένεια που δέχεται τα μέλη της έτσι όπως ακριβώς είναι. Τα Εξάρχεια θα μπορούσαν να είναι κάθε χώρα που ρίχνει τους φράχτες και δίνει προστασία σε όσους πραγματικά το χρειάζονται.

Οι «9 ώρες στα Εξάρχεια» λοιπόν, δεν είναι ένα βιβλίο για μια ακόμα γειτονιά. Δεν είναι ένα βιβλίο για μια κουκίδα στο χάρτη. Είναι ένα βιβλίο για τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους, για τις αδυναμίες και τα συναισθήματα τους, για τα ταλέντα και τις ευαισθησίες τους, για τους φόβους και τις αγωνίες τους.

Και χαίρομαι, που το «Αγόρι που έλεγε Ναι», είναι η δική μου ιστορία, ένα διήγημα για τη διαφορετικότητα, ένα ακόμα μικρό κομμάτι του πάζλ ενός βιβλίου που θα μπορούσε να είναι για τη δική σας γειτονιά, για τη δική σας ζωή, για τη δική σας ιστορία…

Καλή ανάγνωση λοιπόν. Σε όποια γειτονιά και αν μεγαλώνετε, μη ξεχνάτε να της χαμογελάτε. Και κυρίως, να χαμογελάτε στους ανθρώπους της!


ΠΗΓΗ : http://www.culturenow.gr/54842/9-wres-sta-eksarxeia


Vakxikon.gr-9 ώρες στα Εξάρχεια







9 ώρες στα Εξάρχεια, διηγήματα, Μαρουσώ Αθανασίου, Τζούλια Γκανάσου, Χρήστος Δασκαλάκης, Αλέξανδρος Διονυσόπουλος, Τάσος Ελένας, Αλέξανδρος Κεφαλάς, Νέστορας Πουλάκος, Βαγγέλης Προβιάς, Βαγγέλης Σωτήρης, εκδόσεις Λέμβος 2016

Πρόκειται για ένα βιβλίο, το οποίο αποτελείται από εννιά διαφορετικές ιστορίες, τόσο από θεματολογική άποψη όσο και από τρόπο γραφής. Έχουν όμως έναν κοινό παρονομαστή και αυτός είναι ο τόπος, τα Εξάρχεια.

Δεν ξέρω αν κάποιος έχει διαβάσει ολόκληρη τη συλλογή, καθώς κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα, υποθέτω όμως ότι έχουν διαβαστεί διαφορετικές ιστορίες από διαφορετικούς αναγνώστες.

Όπως λοιπόν κάποιοι έχετε καταλάβει, και οι υπόλοιποι θα δείτε στην πορεία, οι ιστορίες δεν αποτελούν έναν αναμενόμενο ή προβλέψιμο συνειρμό που έρχεται αυτοματοποιημένος σε κάποιον στο άκουσμα της λέξης «Εξάρχεια». Δεν μετράνε βόμβες, δεν αναφέρονται σε εγκληματικότητα, δεν εξιστορούν ανθρωποκυνηγητά, δεν προάγουν ψευτοκουλτούρα και σε καμία σελίδα δεν συναντάμε τη λέξη «Άβατο».

Η καθεμία ιστορία θα μπορούσε να διαδραματίζεται, με μικρότερη ίσως ευκολία και έκταση, σε κάποια άλλη περιοχή. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλες οι ιστορίες μαζι, ταυτόχρονα ή όχι, αλλά σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, θα μπορούσαν να συμβαίνουν μόνο εδώ.

Και αυτό είναι το ωραίο με τα Εξάρχεια.

Η παράξενη «φιλοξενία» ή αλλιώς οικειότητα για τους περαστικούς. Η αίσθηση της γειτονιάς, που έχει εκλείψει. Μια ανεξήγητη αισιοδοξία και μια ανεξάντλητη ενέργεια. Η αίσθηση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και αυτή της ισότητας. Το μέρος όπου η αλληλεγγύη βρίσκει τον ορισμό της σε μικρές καθημερινές πράξεις, αλλά και σε μεγαλύτερες, με κοινωνικές εκφάνσεις. Το αυθεντικό και το αληθινό για τους μόνιμους και μια προσιτή απόδραση για τους επισκέπτες.

Και το στημένο ή το παρεξηγημένο δεν μας ανησυχεί. Γιατί έρχεται και παρέρχεται, αλλάζει μορφές και τελικά δεν αντέχει. Το αυθεντικό και το τίμιο όμως υπάρχει σταθερά, πιο διακριτικά, αλλά και πιο γερά. Και αυτό έχει αποδειχθεί επειδή αντέχει στον χρόνο. Και μένει όχι ανεπηρέαστο αλλά αναλλοίωτο.

Και μπορεί να τα βλέπω ρομαντικά, αλλά είναι και αυτό κομμάτι της γειτονιάς μου, το ονειρικό, που ας ελπίσουμε δεν δημιουργεί αυταπάτες.

ΠΗΓΗ: http://www.vakxikon.gr/9-%CF%8E%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1/

9 ώρες στα Εξάρχεια-συλλογικό έργο




Γράφει η Αρετή Βάνα: 

9 συγγραφείς παρουσιάζουν σε ένα συλλογικό έργο 9 ιστορίες, όλες βγαλμένες από τα σπλάχνα της πιο ανήσυχης κι ενδιαφέρουσας γειτονιάς της Αθήνας, των Εξαρχείων. Ιστορίες για τους δρόμους, τα μαγαζιά, τα σπίτια, τα μέρη που όσοι γνωρίζουν την περιοχή θα αναγνωρίσουν αμέσως και θα καταφέρουν να περιηγηθούν μέσα στα διηγήματα σαν παίκτες παιχνιδιού φαντασίας αλλά και πραγματικότητας. Για όσους δε γνωρίζουν τη γειτονιά και τα εγγενή χαρακτηριστικά της, θα καταφέρουν να πάρουν μια μυρωδια από το τι σημαίνει να μπορεί μια περιοχή της Αθήνας να δίνει ακόμα και σήμερα τροφή για σκέψη και όχι μόνο.

 

Γιατί και οι 9 συγγραφείς (Μαρουσώ Αθανασίου, Τζούλια Γκανάσου, Χρήστος Δασκαλάκης, Αλέξανδρος Διονυσόπουλος, Τάσος Ελένας, Αλέξανδρος Κεφαλάς, Νέστορας Πουλάκος, Βαγγέλης Προβιάς και Βαγγέλης Σωτήρης) μέσα από το προσωπικό και ξεχωριστό ύφος τους, καταθέτουν μια μαρτυρία, μια προσωπική ιστορία, μια επ' αφορμής των Εξαρχείων περίσταση, μια ιδέα ή μια σκέψη, που μόνο να προσθέσει έχει στον αέναο διάλογο που γίνεται ανάμεσα στον ψυχισμό των ηρώων τους και την περιοχή των Εξαρχείων που περιδιαβαίνουν. Με λόγο απλό, μεστό, κατανοητό οι ιστορίες των διηγημάτων ξεδιπλώνονται στον αναγνώστη, που με χαρά περνάει από τη μια στην άλλη, μη θελοντας να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του. Ίσως κάπου ανάμεσα σε αυτές τις ιστορίες και τις λέξεις, να ανακαλύψει κανείς κάποια δική του ξεχασμένη γωνιά στο χρόνο.

 


Το συλλογικό αυτό πόνημα αποτελείται από μικρά κομμάτια, τα οποία συνθέτουν το παζλ της γειτονιάς με την απαράμιλλη γοητεία.

ΠΗΓΗ :http://www.debop.gr/deBlog/de-book/9-ores-sta-eksarxeia-ekd-lemvos


20 βιβλία που ξεχώρισαν το 2016


Ο βιβλιοκριτικός και ιστορικός τέχνης Γιάννης Αντωνιάδης μου έκανε την τιμή να συμπεριλάβει στα αγαπημένα του βιβλία για το 2016 την μικρή μου βιογραφία "Μια ματιά στον κόσμο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ" των εκδόσεων Λέμβος!

Culternow.gr-Μια ματιά στον κόσμο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ



Γράφει ο Γιάννης Αντωνιάδης :

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βλέπουν το φως της δημοσιότητας τέτοιου είδους βιβλία, τα οποία εντρυφούν συνοπτικά μεν, ουσιωδώς δε σε προσωπικότητες που άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της λογοτεχνίας. Αυτό εδώ το μικρό εγχειρίδιο είναι αφιερωμένο στη ζωή της Βρετανίδας Ελίζαμπεθ Γκάσκελ, την οποία λίγοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι έχουν διαβάσει. Η ευκαιρία που δίνεται στο κοινό, χάρη φυσικά στις εκδόσεις Λέμβος και τον Αλέξανδρο Κεφαλά που έχει επιμεληθεί και άλλες τέτοιες μικρές βιογραφίες, είναι πρώτης τάξεως και αυτό δεν αποτελεί απλό σχήμα λόγου αλλά ευτυχή πραγματικότητα. Με μία ελλιπή εκδοτική παρουσία στην ελληνική γλώσσα των έργων της Γκάσκελ, αυτός εδώ ο οδηγός διαφωτίζει και επιμορφώνει, ενώ παράλληλα ψυχαγωγεί και πληροφορεί. Δυστυχώς όπως αναφέρει και ο Αλέξανδρος Κεφαλάς η συγγραφέας παραμένει η λιγότερο διαδεδομένη Αγγλίδα συγγραφέας στη χώρα μας γιατί ίσως τα βιβλία της θεωρούνται παρωχημένα και για αυτό δεν χρήζουν μετάφρασης ή προσοχής. Ευτυχώς όμως όταν τελειώσει κανείς την ανάγνωση αυτού του βιβλίου κατανοεί αμέσως πως η Γκάσκελ παραμένει σύγχρονη και επίκαιρη επιβεβαιώνοντας αυτό που ο Ίταλο Καλβίνο είχε πει πριν λίγα χρόνια στο βιβλίο του Γιατί πρέπει να διαβάζουμε τους κλασικούς. Εκεί λοιπόν ο επιφανής συγγραφέας και δοκιμιογράφος αναφέρει χαρακτηριστικά: "Κλασικό είναι ένα βιβλίο που ποτέ δεν έχει ολοκληρώσει αυτά που έχει να πει". 

Η προσωπικότητα της Γκάσκελ μπορεί να χαρακτηριστεί αμφιλεγόμενη με την έννοια πως σε όλη της την ζωή διήγε έναν βίο συμβατικό και σύμφωνο με τα πολύ αυστηρά και συντηρητικά ειωθότα της εποχής περί συμπεριφοράς των γυναικών όμως από την άλλη πλευρά υπήρξε επαναστατική και απελευθερωμένη στο συγγραφικό της έργο . Αν και χτυπημένη πολλές φορές από την μοίρα κατάφερε να ορθοποδήσει από πολύ μικρή ηλικία και να χαράξει την δική της πορεία στον χώρο της λογοτεχνίας με βοηθό κυρίως την δική της επιμονή και προσήλωση αλλά και βέβαια με σαφή υποστήριξη από τον σύζυγό της, τον οποίο ερωτεύτηκε σφόδρα αν και ονειρευόταν έναν άλλο πρίγκιπα, πιο ρομαντικό και εύσωμο. Σε κάθε περίπτωση, η συζυγική θαλπωρή και η αφοσίωση του μονιστή ιερέα στο πρόσωπό της ήταν αρκετά για να την καταστήσουν μία ευτυχισμένη γυναίκα σε ένα γενικότερο περιβάλλον απαξίωσης του ασθενούς φύλου στην Βρετανία των αρχών και των μέσων του 19ου αιώνα. Και κατάφερε "να γίνει μία από τις σημαντικότερες πεζογράφους της γενιάς της ξεφεύγοντας από το πρότυπο της "σωστής" βικτωριανής κυρίας". Σαφέστατα η υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας την εποχή εκείνη ήταν εκ των ων ουκ άνευ καθώς η αποστολή της γυναίκας ήταν να βρίσκεται στο πλάι του άνδρα της και να τιμάει εκείνον και το σπίτι της. "Η μοναδική καριέρα της καλοαναθρεμμένης βικτωριανής γυναίκας ήταν η δημιουργία οικογένειας" θα μας τονίσει ο Αλέξανδρος Κεφαλάς και η Γκάσκελ αν και διατήρησε την περιγραφή των χαρακτήρων εντός ενός φυσιολογικού πλαισίου, είναι εμφανές πως καινοτομεί και "αυθαδιάζει" επιθυμώντας να βγάλει την γυναίκα από το καλούπι της "παθητικής κοκέτας" και να της προσδώσει δυναμικότητα και ανεξαρτησία. Η ίδια εξάλλου διακήρυττε πως "δεν θα υποταχθώ στη λογική. (...) Λογική πάντα σημαίνει αυτό που οι άλλοι έχουν να πουν!".

Είναι σχεδόν σίγουρο πως έγραφε όχι μόνο για να εκφράσει την αγωνία της για τις αδικίες που έβλεπε γύρω της σε επίπεδο ανισοτήτων μεταξύ των διαφορετικών τάξεων αλλά αυτό που επίσης επιδίωξε ήταν μέσω του γραπτού λόγου να ξεχάσει τις οδυνηρές στιγμές της προσωπικής της ζωής και τα θλιβερά όσο και τραγικά γεγονότα που στιγμάτισαν τη ζωή της. Απομονωμένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι ύστερα από τον απροσδόκητο θάνατο της μητέρας της, στα πρόθυρα κατάθλιψης έπειτα από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της, καταβεβλημένη και ψυχολογικά εξαντλημένη από τον θάνατο του παιδιού της, το οποίο ούτε καν πρόλαβε να εγγράψει στο ληξιαρχείο και τέλος συντετριμμένη από τον θάνατο της πολυαγαπημένης της θείας που ήταν σαν δεύτερη μητέρα της ζούσε μηχανικά. Τα χτυπήματα ήταν τόσα πολλά που το μόνο στήριγμά της ήταν η συγγραφή ιστοριών όπου ενσωμάτωνε στοιχεία της δική της ζωής στις αφηγήσεις της για να μπορέσει να ανακουφίσει την πληγωμένη της ψυχή. Και όμως μέσα στην παρ' ολίγον κατάθλιψή της κατόρθωσε να γράψει αριστουργήματα, τα οποία διαβάζονται από γενιά σε γενιά, βιβλία όπως το North and South, Mary Barton, Wives and Daughters. "Χωρίς τη βοήθεια του κυρίου Γκάσκελ, που την παροτρύνει απελπισμένα να γράψει ένα μυθιστόρημα (Mary Barton)", είναι δεδομένο πως δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τις απανωτές τραγωδίες. Χαρακτηριστικά στην εισαγωγή της πρώτης έκδοσης του βιβλίου η συγγραφέας θα γράψει: "Η ιστορία πήρε σάρκα και οστά και ο πρώτος τόμος γράφτηκε καθώς ήμουν υποχρεωμένη να είμαι διαρκώς ξαπλωμένη στον καναπέ και έτσι βρήκα καταφύγιο στη φαντασία για να απωθήσω από την μνήμη δυσάρεστες στιγμές". Σε όλη αυτή την επίπονη και μακρόχρονη προσπάθειά της αρωγός της και υποστηρικτής της υπήρξε και ο Κάρολος Ντίκενς, η φιλία του οποίου προς το ζεύγος υπήρξε δημιουργική για την συγγραφέα μιας και η επαφή μαζί του της επέτρεπε αφενός να γνωρίσει τους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους και αφετέρου να δημοσιεύει σε συνέχειες τις ιστορίες της και να γίνει ευρέως γνωστή στο λογοτεχνικό κοινό. 

Τον Νοέμβριο του 1865 όταν και έγινε γνωστός ο θάνατός της το λογοτεχνικό περιοδικό Athenaeum έγραψε για εκείνη: "Αν όχι η πιο δημοφιλής, χωρίς αμφισβήτηση υπήρξε η πιο δυναμική και ολοκληρωμένη γυναίκα λογοτέχνιδα σε μία εποχή ιδιαίτερα πλούσια σε γυναίκες συγγραφείς". Το τίμημα βέβαια αυτού του καλώς εννοούμενου εκτροχιασμού δεν ήταν δυνατόν να γίνει αποδεκτό σε μία εποχή όπου τα ταμπού για την θέση της γυναίκας στην κοινωνία ήταν απόλυτος μεσαίωνας. Η Γκάσκελ με το πνεύμα της και την ζωηρότητά της έφερε εις πέρας την αποστολή της συζύγου, της μητέρας και της συγγραφέως με αξιοζήλευτη επιτυχία παρά τα όποια οδυνηρά συμβάντα και για αυτό θα παραμένει στο πάνθεον των γυναικών που έλαμψαν με την δύναμή τους, το σθένος τους και την ρώμη τους. 

"Δεν κατανοώ γιατί το κοινό πρέπει να ασχολείται μαζί μου πέραν της αγοράς ή της απόρριψης των προϊόντων που του προμηθεύω".

"Ενίοτε κάποιος συμπαθεί περισσότερο τους ανόητους ανθρώπους για την ανοησία τους παρά τους σοφούς για τη σοφία τους".

ΠΗΓΗ : http://www.culturenow.gr/52878/mia-matia-ston-kosmo-ths-elizampeth-gkaskel-aleksandros-kefalas-kritikh-vivlioy